O

Her gece kafamı yastığa güzel hayaller kurmak için koyuyorum. İçinde senin olduğun her şey çok güzelken neden benim hayatım bu kadar boktan peki? Neden seni düşünürken mutlu olamıyorum? Neden seni düşünürken acı çekiyorum? Halen daha benim olmanı istediğim için. Halen daha onun için savaşıyorum. Her gün uyandığımda ya bir başkasının yanındaysa. Ya bir başkasının gözlerinin içine bakıyorsa düşüncesiyle uyanıyorum. Her sabah belki de beni çoktan unuttu. Belki de hayatında başka birisi var diye uyanıyorum. Bir kez yıkıldım bu konuda. Enkaza döndüm. Senin bir başkasının elini tuttuğunu bilmek beni öldürüyordu. Her gün onunla yazışmalarını okuma... O uzağa gittiğinde senin bunun için üzülmen. Aynı şehirde olduğunda buna sevinmen. Bunlar beni öldürüyordu. O hayatındayken bile benimle konuşuyordun. Neden bilmiyorum? Nedenini hiç söylemedin? Bazen sadece benimle bir kukla gibi oynadığını düşünüyordum. Hep hazırda ben vardım. Sana hiç hayır diyemeyen ben zamanla sana hayır demeyi öğrendi. Her hayır diyişinde ise bir kez daha öldü. Ya bu sefer giderse. Ya bir daha ondan haber alamazsam. Ya..... Hep vardın. Hep varsın. Hep olacak mısın? Bilmiyorum. Her akşam tek başıma kaldığımda ağlamaktan bıktım. Önceden göz yaşlarım kururdu. Bu kadar kolay ağlayamazdım.Şimdi durup dururken gözlerim doluyor. Beni bırakıp gitme hiç lütfen!! Sana düşündüğünden daha çok ihtiyacım var.