Canım o kadar çok yanıyor ki sanki vücudumun her tarafına iğneler batırıyorlar. Defalarca, kanayana kadar... Hiç son bulmayacakmış gibi.
O kadar değişik bir acı ki bu bir yandan bitsin istiyorum bir yandan hiç bitmesin. Yaşadığımı hissediyorum her defasında. Hissetmeliyim belki de...
Bu acı belki de bana bir şeyler için izin veriyor. Cesaret veriyor. Bu cesaret yüzünden bir çok insanın kalbini kırdım. Önceden bunu kabullenmek istemiyordum. Neden isteyeyim? Hep "O"nun yüzünden olduğunu düşünmek istedim. Kendimi suçlu hissetmemek için evet. Hissettim aslında. Çok suçluyum, her seferinde onu suçlarken aslında ben kendimi suçladım. İtiraf edemedim. İçimden geçse bile hayır dedim ve bastırdım.
Her acı çekişim de ona da acı çektirdim. Çeksin istedim. Ben üzülürken o da üzülsün. Üzülmediğini biliyorum. Ben onun için her gece ağlarken onun ağlamadığını biliyorum. Yaptığım her şeyin sorumlusunun o olduğunu hissettirmek beni mutlu etti. Senin yüzünden yaptım derken bile aslında onun yüzünden değildi. Birazcık sindirmiş olsaydım yaşadığım şeyleri ya da kabullenmiş olsaydım daha farklı olacak gibi.
Onu her suçlayaşım da boynumdaki idam düğümüne bir ilmek daha geçirdim. Bu olanlar yüzünden benden her seferinde uzaklaştığı için nefes alamadım. Onsuz nefes almak ızdırap benim için. Çile...
Hiçbir zaman sevme kısmını tam olarak anlayamadım belkide. Hayatımın hiçbir yerine koymadım ya da tam merkezine koydum. Benden sonra ya da ailemden sonra değil de her şeyden önce o geliyordu. O gittikten sonra nefes almalarım sadece rutin bir hal aldı. Mutluluğu iliklerime kadar hissettiren adam yoktu. Öksüzdüm artık.
Kırık bir kalple ortada kalmıştım. Nereye gideceğini bilemeyen, kime sığınması gerektiğini bilemeyen bir insandım. Bir gönülden bir başka gönüle sürüklendim kuru bir yaprak gibi.
O yoktu ve hiçbir şey önemli değil.
O gitti ben kaldım. Ben ondan gitmek istemedim. Ben onu halen daha yaşamak istedim kendi kendime. Yaşadım da. Yaşamaya da devam ediyorum da.
O varken ya da yokken farketmiyor. O olmasa bile yaşıyorum ben onu.
Birisinin bunu anlamasını beklerken aslında ne kadar salakmışım.
Sevme boşver diyen insanların beni anladığını düşündüğüm için boşvermeye çalıştım. Boşvermeye çalıştıkça olmadı daha da battım.
Ona olan sevgim bataklık gibi her debelenişimde biraz daha battım.
Batmaya devam ediyorum.
Bazen kurtarır gibi yapıyor elini uzatıyor sonra ise o eli öyle bir geri çekiyor ki ciğerlerime su dolup patlayana kadar batıyorum.
Batmaya devam ediyorum.
Bu sefer yanımda bir başkasını sürüklemiyorum ama sadece kendim batıyorum.