Eskimeyen.

Çocukluğumun geçtiği odayı her gelişimde karıştırırım, sanki yeni bir şeyler bulacakmışım gibi. Aslında her şey bıraktığım gibi yerindedir. Hatıra defterim. Arkadaşlarla derslerdeki yazışmalarımız.
Aslında çok güzel bir çocukluk geçirdim. Arkadaşlarımdı aslında çocukluğumu güzelleştiren kısmı. Bazılarının ismini unuttum ama bazıları halen daha hayatımda işte. Hayatımda olanlar daima hayatımda kalacak kişiler oldu galiba. 15 yıllık arkadaşlıklarım var benim. Hiç küslük olmayan. Sadece kırgınlıklar ve anlaşmazlıklar yaşadığımız oldu sadece. Zaman zaman birbirimizin karşısında geçip nerede ne yanlış yaptığını söylerdik. Şimdi uzağız hepimiz başka yerlerdeyiz ve o kadar görüşemiyoruz belki de ama yine birlikte olduğumuzda konuşuyoruz. Yine eskiden güldüğümüz o şeylere tekrar gülebiliyoruz. Evet bizler ait olduğumuz yere döndüğümüzde çocukluğumuza da geri dönüyoruz aslında. Hiç eskimeyen dostluklarımıza. Bir kez bile birbirimizin arkasından kuyusunu kazmamışız. Aynı insanlardan hoşlanmışız yeri geldiğinde ama hiçbir zaman o insanlar yüzünden kavga etmemişiz.
Aynı servisi paylaştığım insanlar vardı mesela. Beni sınıf arkadaşlarının gazabından koruyan insanlar vardı.
Boluya dönmek sanki çocukluğuma geri dönmek gibiydi.
Bu oda da olmak çok değişik.