Bir adam sevmiştim. Adımı unutacak kadar çok sevmiştim. 

Sevmek bir şeyi değiştirseydi dünya çok güzel bir yer olurdu değil mi? Bir insanı sevince insanın dünyası değişebiliyor şanslıysa.Bazen değişemiyor işte daha da kötüye gidebiliyor. Ne acı değil mi? 

Her şeyin iyiye gideceğine inandırıyor bir kişi seni. O inandığın kişi senin hayatını alt üst edip arkasına bakmadan gidebiliyor. İşte o zaman ben ne yapacağım diyerek kala kalıyor insan. 

Ayakları tutmuyor bazen. Yürümek istiyor ama olmuyor. Bağırmak istiyor ciğerlerini yırtmak istercesine ama sesi çıkmıyor. Kalbi ise göğüs kafesini parçalıyor.

Kalbini söküp çıkarmak istiyor insan al senin olsun demek istiyor içinden. Nede olsa bir işe yaramıyor artık, senin için çarpan bu kalp sen olmadan acı veriyor.

Acıyor insanın canı çok acıyor o çok sevdiği insanın gidişini izlerken. Sessiz bir şekilde ağlıyor. Göz yaşlarını silen kimse yok artık. Kimsenin silmesini de istemiyor zaten. Bırak aksın diyor. Ağlaya ağlaya unutmaz mı insan zaten? Ağlaya ağlaya geçiyor çoğu zaman. Herkesten gizli bir şekilde ağlayarak. Yüzünü yastığa bastırarak ağlıyor. 

Kimse umrunda olmuyor böyle zamanlarda. Kendisi bile umrunda olmuyor kişinin.

Acı çekiyor. Zamanla daha çok acı çekiyor.

Acı çekeceksem neden sevdim diye soruyor? 

Zamanla daha da dibe batıyor insan.

Zamanla ağlamak bile çözüm olmuyor.